Ang panloob na mundo ng tao sa panitikan. Ang panloob na mundo ng tao sa panitikan Ano ang kakaibang paglalarawan ng panloob na mundo ng mga bayani ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo

Ang pinaka-katangian na katangian ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo ay ang detalyadong paglalarawan ng kaluluwa ng tao. Ang tampok na ito ang naging tanyag at tanyag sa mga gawa ng mga klasikong Ruso.

Tolstoy, Dostoevsky, Chekhov ay mahusay na analyst ng mga kaluluwa ng tao. Ang pagbabasa ng kanilang mga gawa, ang mambabasa ay nagiging hindi sinasadyang saksi hindi lamang sa mga pangyayari at takbo ng kwento, kundi pati na rin sa espirituwal na nilalaman ng isang tao. Ang mambabasa ay nakikilala ang mga pinaka-kilalang kaisipan at damdamin. Ito ay lumiliko sa kanya mula sa isang tagamasid sa labas sa isang kasabwat na nakikiramay sa mga karakter; ang mambabasa ay nahuhulog nang malalim sa panloob na mundo ng mga karakter na nagsimula siyang makaramdam ng saya, kahihiyan, paninibugho, sama ng loob, at kawalan ng pag-asa sa kanila.

Tingnan natin ang mga bayani ng A.P. Chekhov. Sila ay matambok at mahusay na nagsasalita tungkol sa mga problema ng tao at lipunan. Ang kanilang hitsura ay kinukutya ang mga bisyo, nagpapakita ng mga pagkukulang ng isang tao, at ang epekto na ito ay nakamit sa pamamagitan ng maingat na gawain ng may-akda sa isang detalyadong paglalarawan ng panloob na mundo ng bawat karakter at pagmamasid sa ebolusyon ng mga damdamin.

Si Lev Nikolaevich Tolstoy ay isang mahusay na manunulat na sinusuri ang kaluluwa ng tao, mga relasyon ng tao at ang espirituwalidad ng lipunan sa kabuuan. Mahigit sa isang henerasyon ng mga mambabasa ang nag-iisip tungkol sa kahalagahan ng mga relasyon sa pamilya at pamilya, na nakikiramay sa mga karakter sa mga nobelang "Digmaan at Kapayapaan" at "Anna Karenina". Siya, isang matanda na bilang, ay nagawang ilarawan ang lahat ng mga karanasan ng kaluluwa ng isang batang babae, na iginuhit sa mga pahina ang imahe ni Natasha Rostova. Ito ang paglalarawan ng panloob na mundo na ginagawang napakalapit at naiintindihan ni Natasha sa bawat mambabasa.

Si Fyodor Mikhailovich Dostoevsky ay ang pinakadakilang master ng psychological analysis. Ang manunulat ay walang pag-aalinlangan na inilalantad ang lahat ng dumi at kawalang-halaga ng isang tao, ipinapakita nang walang pagkukunwari ang lahat ng pinakamasamang katangian at pinakamababang pagnanasa. Sa pagmamasid sa kanyang mga bayani, imposibleng hindi isipin ang kahulugan ng pag-iral ng tao, tungkol sa krimen, parusa at ang halaga ng buhay ng tao.

Kasalukuyang nanonood: (module Kasalukuyang nanonood:)

  • Maaari ba nating isaalang-alang ang bayani ng kuwentong I.A. Ang "Mr. from San Francisco" ba ni Bunin ay isang tipikal na bayani noong unang bahagi ng ika-20 siglo? - -
  • Bakit ang pagmamahal ng mga bida sa kwento ni I.A. Ang "Clean Monday" ni Bunin ay tinatawag na "kakaiba"? - -
  • Posible bang pag-usapan ang pagkasira ng tradisyon ng paglalarawan ng "maliit na tao" sa kuwento ni A.P. Ang "Kamatayan ng isang Opisyal" ni Chekhov? - -
  • Alin sa mga bayani ang mas malapit sa pag-unawa ni Tolstoy sa pambansang karakter - Tikhon Shcherbaty o Platon Karataev? (batay sa nobela ni L.N. Tolstoy "Digmaan at Kapayapaan") - -
  • Anong mga sikolohikal na pamamaraan at paano sila nakakatulong kay Dostoevsky na ihatid ang "hati ng kamalayan" ng kanyang mga bayani? - -

Komposisyon

Ang panitikang Ruso ay isang panitikan ng malalim na sikolohikal na pagsusuri. A. S. Pushkin, M. Yu. Lermontov, I. S. Turgenev, L. N. Tolstoy - ang mga manunulat na ito noong ika-19 na siglo ay naghangad na maunawaan ang kalaliman ng pagkatao ng tao, upang ipaliwanag ang mga dahilan para sa kung ano ang nangyayari sa paligid, batay sa mga katangian ng kalikasan ng tao.

Ang isa sa mga tradisyon ng klasikal na panitikan ng Russia ay ang pansin sa "maliit na tao" - sa kanyang panloob na buhay, sa kanyang mga iniisip at damdamin, sa kanyang mga problema.

Si F. M. Dostoevsky ay isang manunulat na lubusang nag-aral ng "maliit na tao." Kaya, nasa isa na sa kanyang mga unang kwento - sa "White Nights" - ang tampok na ito ng kanyang trabaho ay ganap na nahayag.

Ang balangkas ng "White Nights" (1848) ay batay sa damdamin ng pag-ibig na naranasan ng bayani, si Makar Devushkin, sa apat na "puting" gabi sa St. Petersburg.

Ang Devushkin ay kabilang sa uri ng tinatawag na "mga nangangarap". Sinabi niya sa kanyang minamahal na si Nastenka: "Ako ay nag-iisa, iyon ay, nag-iisa, ganap na nag-iisa." At inamin niya na sa kanyang imahinasyon ay lumilikha siya ng buong mga nobela, namumuhay ng mayamang buhay, ngunit sa katotohanan ay nabibigatan lamang siya ng paglilingkod at sinusubukang magtago mula sa buhay sa isang "hindi magugupo na sulok."

Napaka-sentimental ng bida ng kwento. Siya ay dalisay sa kaluluwa at hindi nasisira ng sibilisasyon. Masasabi nating pinanatili ng bayani ang tradisyonal na Russian, patriarchal, moral na pundasyon sa kanyang kaluluwa.

Si Makar ay umibig sa isang batang babae, si Nastya, na may kasintahan, ngunit siya ay nasa malayo. Habang umuunlad ang kuwento, ang lalaking ikakasal ay bumalik sa pangunahing tauhang babae, ngunit hindi nagmamadaling makita siya. Si Devushkin, na mapagmahal na si Nastenka, ay nagpasya na pumunta sa kanyang kasintahan upang mamagitan para sa kanyang minamahal.

Sa pangkalahatan, ang pakiramdam ng pagmamahal ni Dostoevsky ay tumutulong sa mga bayani na magbukas at pinapayagan ang manunulat na ganap na maipakita ang panloob na mundo ng kanyang mga bayani.

Kaya, si Makar Devushkin sa pag-ibig ay lumilitaw bilang isang marangal at walang pag-iimbot na bayani, ngunit, sa kasamaang-palad, mahina ang kalooban, na naninirahan sa isang mundo ng kanyang sariling mga ilusyon. Ang denouement ng kanyang relasyon kay Nastenka ay nagpapatunay lamang nito - ang kanyang kasintahang babae ay biglang bumalik sa babae. Ang "Dreamer," na nagtapat ng kanyang pag-ibig kay Nastenka, ay naiwan muli na nag-iisa. Ngunit hindi siya nagreklamo tungkol dito, ngunit salamat kay Nastenka para sa "minuto ng kaligayahan": "Isang buong minuto ng kaligayahan! Hindi ba talaga ito sapat para kahit sa buong buhay ng isang tao?..."

Si A.P. Chekhov, isa pang master ng "panloob na pagsusuri," ay interesado rin sa buhay ng "maliit na tao." Ang bayani ng kanyang kwentong "Tosca" (1886) ay isang magsasaka sa nayon, si Jonah, na kumikita ng kanyang tinapay bilang isang tsuper. Tulad ng ipinakita ng manunulat, ang tahimik at "primitive" na taong ito ay pinagkalooban din ng kakayahang makaramdam ng malalim, magdusa, magdusa mula sa kalungkutan at pakiramdam ng kalungkutan, mula sa kawalan ng kahulugan ng kanyang pag-iral.

Sa paghahanap ng nakikiramay na tagapakinig kaya sumakay si Jonas ng taksi. Ngunit ang mga ginoo na umupo sa kanya ay malalim na walang malasakit sa kung ano ang nangyayari sa kahon ng lalaki. Lahat sila ay abala sa kanilang mga sarili, kanilang mga alalahanin at mga problema. Interesado ba sila sa kung ano ang nangyayari sa kaluluwa ng driver ng taksi? May kaluluwa ba siya?

Ngunit si Jonas ay nakatagpo ng gayong kawalang-interes hindi lamang sa "matataas na uri." At ang mga ordinaryong lalaki ay hindi nagmamadaling dumamay sa bayani - walang pakialam sa paghihirap ng iba.

At naramdaman ni Jonas ang isang agarang pangangailangan na makipag-usap, ibuhos ang kanyang kaluluwa, upang madama ang isang buhay na tao sa malapit: "Kailangan kong sabihin kung paano nagkasakit ang aking anak, kung paano siya nagdusa, kung ano ang sinabi niya bago siya namatay, kung paano siya namatay... Kailangan kong ilarawan ang libing at ang paglalakbay sa ospital upang kunin ang mga damit ng patay. Ang aking anak na si Anisya ay nananatili sa nayon... At kailangan nating pag-usapan ang tungkol sa kanya... Ang nakikinig ay dapat dumaing, bumuntong-hininga, managhoy..."

Dahil dito, ibinuhos ni Jonas ang kanyang kaluluwa sa kanyang kabayo - ang tanging malapit na nilalang at maaasahang kaibigan na laging handang makinig, kahit tahimik.

Kaya, ang pansin sa panloob na buhay ng "maliit na tao" ay isa sa mga natatanging tampok ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo. Ang mga manunulat ay nagsisikap na ipakita na ang "maliit na tao" ay may kakayahang malalim na madama na siya ay pinagkalooban ng isang buhay na kaluluwa, maaaring magdusa at magalak tulad ng mga kinatawan ng matataas na uri. Ang pag-ibig at kalungkutan ay ang dalawang pinakamalakas na emosyon kung saan ibinubunyag nina Dostoevsky at Chekhov ang panloob na mundo ng kanilang mga bayani at ipinakita ang mga kakaiba ng kanilang pananaw sa mundo at pananaw sa mundo.

Ang isa sa mga mahalagang tampok ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo ay ang malapit na atensyon nito sa kaluluwa ng tao. Tamang masasabi na ang pangunahing bayani ng siglong ito ay ang personalidad ng tao sa lahat ng pagkakaiba-iba ng mga facet nito.

Ang isang tao na may kanyang mga aksyon at pag-iisip, damdamin at pagnanasa ay palaging nasa sentro ng atensyon ng mga masters ng mga salita. Sinubukan ng mga manunulat ng iba't ibang panahon na tingnan ang mga pinakalihim na sulok ng kaluluwa ng tao, upang mahanap ang totoong mga dahilan para sa marami sa kanyang mga aksyon. Sa paglalarawan ng panloob na mundo ng personalidad ng isang tao, ang mga manunulat na realistang Ruso tulad nina Chekhov, Tolstoy, Ostrovsky, Dostoevsky, Turgenev at iba pa ay umabot sa hindi pa nagagawang taas. Nagawa nilang buksan ang iba pang mga dimensyon sa kaluluwa ng isang tao at matapat na inilarawan ang kanyang pinakaloob na mga kaisipan. Ito ay tiyak na dahil sa kanilang taimtim na interes sa panloob na mundo ng bayani na ang mga gawa ng naturang mga manunulat ay tama na tinatawag na sikolohikal.

Ang mga klasikong manunulat ay lumikha ng mga masining na larawan na napakaiba sa isa't isa na hindi mo maiwasang isipin kung gaano karami at pagkakaiba-iba ang kapalaran ng mga tao.

Si Dostoevsky ay isang manunulat na nag-explore ng tao nang detalyado, hakbang-hakbang. Kaya, ang bayani ng nobelang "White Nights" ni Makar Devushkin ay maaaring maiuri bilang isang nag-iisang mapangarapin. Kahit na sa kanyang minamahal, si Nastenka, hindi siya nagtatago, sinabi niya na siya ay palaging mag-isa, sa kanyang sarili. At inamin pa niya na sa kanyang mga pag-iisip ay lumilikha siya ng mga magagandang kwento, namumuhay ng isang abalang buhay, ngunit sa katotohanan siya ay nabibigatan ng paglilingkod at sinusubukang magtago sa isang "hindi magugulo na sulok."
Ang tunay na pag-ibig sa Dostoevsky ay nagpapahintulot sa mga karakter na magbukas at nagpapahintulot sa manunulat na ganap na ipahayag ang panloob na mundo ng kanyang mga karakter. Kaya, lumilitaw na si Makar bilang isang marangal at magiting na bayani, ngunit mahina pa rin ang kalooban, na nalubog sa mundo ng kanyang imahinasyon.
Si Tolstoy sa kanyang kwentong "Kabataan" ay nagpapakita sa pinakamaliit na detalye ng panloob na mundo ng isang binata na naggalugad sa kanyang landas sa buhay at dumaan sa yugto ng pagbuo. Ang manunulat ay mahusay na gumagamit ng mga pamamaraan ng pagsisiyasat sa sarili at panloob na pag-uusap sa sarili upang malawak na maipakita ang mahirap na oras na ito sa buhay ng isang tao.

Si Chekhov ay isa pa sa mga propesyonal sa "pag-dissect" sa kaluluwa ng tao. Narito ang bayani ng kanyang kwento na "Tosca" - isang simpleng taong nayon na si Jonah, na sa kalooban ng kapalaran ay itinapon sa lungsod. Ngunit siya ay may kakayahang malalim na madama, maranasan, magdusa mula sa kalungkutan at kalungkutan, mula sa kawalan ng layunin ng kanyang pag-iral.
Namatay ang kanyang anak pagkatapos ng malubhang karamdaman. Si Jonah ay naghahanap ng karamay at pang-unawa sa kanyang kalungkutan, ngunit ni isa sa mga nakapaligid sa kanya ay hindi maisip na may kaluluwa ang driver ng taksi. Ni ang mga ginoo, o kahit ang kanyang mga kasama sa posisyon ay hindi nagbigay-pansin sa kanyang mga pagtatangka na magsalita. Dahil dito, ibinuhos ng kapus-palad na tao ang kanyang kaluluwa sa kanyang matandang kabayo, dahil ito lamang ang buhay na nilalang na handang makinig sa kanya.

Walang awang inihayag ni Chekhov ang pinakanakatagong negatibong katangian ng mga tao - pagkukunwari, panlilinlang, inggit at pambobola. Ang kanyang maikli, ngunit sakto sa target na mga kuwento ay tila nagbubukas ng pinto sa totoong mundo.
Ang katanyagan sa buong mundo ni Chekhov, ang doktor ng mga kaluluwa ng tao, ay nauugnay sa imahe ng mga intelihente ng Russia, na nalubog sa sarili nito. Mga taong hindi nababagay sa bagong buhay, na nabibigatan ng walang kaluluwa at makamundong mundo ng kita.

Ang kakaibang pagmuni-muni ng panloob na mundo ng mga karakter ng kathang-isip ng Russia noong ika-19 na siglo ay tiyak na matatawag na kawalan ng katiyakan, paghahanap ng kaluluwa, kawalan ng kakayahan, pag-aatubili, pati na rin ang kawalang-kabuluhan at pagmamataas na katangian ng mga intelihente noong panahong iyon. Gayunpaman, ang lahat ng mga katangiang ito ay hindi nawala ang kanilang kaugnayan ngayon.

    • Ang ika-19 na siglo ay nakikilala sa pamamagitan ng isang kamangha-manghang lalim ng pag-unawa sa kaluluwa ng tao sa panitikang Ruso. Masasagot natin ang tanong na ito gamit ang halimbawa ng tatlong magagaling na manunulat na Ruso: Tolstoy, Gogol at Dostoevsky. Inihayag din ni Tolstoy sa "Digmaan at Kapayapaan" ang mundo ng kaluluwa ng kanyang mga bayani, ginagawa ito "sa isang mahusay na paraan" at madali. Siya ay isang mataas na moralista, ngunit ang kanyang paghahanap para sa katotohanan sa kasamaang-palad ay natapos sa isang pag-alis mula sa katotohanan ng pananampalatayang Orthodox, na kasunod na negatibong nakakaapekto sa kanyang gawain (halimbawa, ang nobelang "Pagkabuhay na Mag-uli"). Gogol sa kanyang panunuya [...]
    • Ang tema ng rebolusyon at digmaang sibil sa mahabang panahon ay naging isa sa mga pangunahing tema ng panitikang Ruso noong ika-20 siglo. Ang mga kaganapang ito ay hindi lamang radikal na nagbago sa buhay ng Russia, muling binago ang buong mapa ng Europa, ngunit binago din ang buhay ng bawat tao, bawat pamilya. Ang mga digmaang sibil ay karaniwang tinatawag na fratricidal. Ito ay mahalagang katangian ng anumang digmaan, ngunit sa isang digmaang sibil ang kakanyahan na ito ay ipinahayag lalo na nang husto. Ang poot ay kadalasang nagsasama-sama ng mga taong may kaugnayan sa dugo, at ang trahedya dito ay hubad na hubad. Ang kamalayan sa digmaang sibil bilang isang pambansang […]
    • Ang gallery ng mga karakter ng tao na matagumpay na nabanggit sa komedya na "Woe from Wit" ay may kaugnayan pa rin ngayon. Sa simula ng dula, ipinakilala ng may-akda ang mambabasa sa dalawang kabataan na ganap na magkasalungat: Chatsky at Molchalin. Ang parehong mga character ay ipinakita sa amin sa paraang nakakakuha kami ng mapanlinlang na unang impression sa kanila. Hinuhusgahan namin si Molchalin, ang sekretarya ni Famusov, mula sa mga salita ni Sonya, bilang "kaaway ng kabastusan" at isang taong "handang kalimutan ang kanyang sarili para sa iba." Unang lumitaw si Molchalin sa harap ng mambabasa at kay Sonya, na umiibig sa kanya […]
    • Si Ivan Alekseevich Bunin ay isang sikat na manunulat at makata ng Russia noong huling bahagi ng ika-19 at unang bahagi ng ika-20 siglo. Ang isang espesyal na lugar sa kanyang trabaho ay inookupahan ng paglalarawan ng kanyang katutubong kalikasan, ang kagandahan ng rehiyon ng Russia, ang kaakit-akit, ningning, sa isang banda, at kahinhinan, kalungkutan, sa kabilang banda. Inihatid ni Bunin ang kahanga-hangang bagyo ng emosyon na ito sa kanyang kuwentong "Antonov Apples." Ang gawaing ito ay isa sa mga pinaka liriko at patula na mga gawa ni Bunin, na may hindi tiyak na genre. Kung susuriin mo ang gawain ayon sa lakas ng tunog, kung gayon ito ay isang kuwento, ngunit may [...]
    • "Ang Salita ay ang kumander ng kapangyarihan ng tao..." V.V. Mayakovsky. Wikang Ruso - ano ito? Kung titingnan mo ang kasaysayan, ito ay medyo bata pa. Naging malaya ito noong ika-17 siglo, at sa wakas ay nabuo lamang noong ika-20. Ngunit nakikita na natin ang kayamanan, kagandahan, at himig nito mula sa mga gawa noong ika-18 at ika-19 na siglo. Una, sinipsip ng wikang Ruso ang mga tradisyon ng mga nauna nito - ang Old Church Slavonic at Old Russian na mga wika. Malaki ang naiambag ng mga manunulat at makata sa pasulat at pasalitang pananalita. Lomonosov at ang kanyang pagtuturo tungkol sa […]
    • Ang ika-19 na siglo sa Russia ay napakayaman sa mga kaganapan, at samakatuwid sa mga personalidad. Ang panahong ito ay nailalarawan sa pamamagitan ng matinding pagkakaiba-iba sa lahat ng larangan ng buhay. Sa patakarang panlabas, ang ika-19 na siglo ay nauugnay sa Napoleonic Wars at ang mahusay na kumander ng Russia na si M.I. Kutuzov. Kung pinag-uusapan natin ang mga panloob na gawain ng bansa, hindi natin maaaring balewalain ang mga kaganapan tulad ng pag-aalis ng serfdom at ang pag-aalsa ng Decembrist. Ang ika-19 na siglo ay isa ring siglo ng mga nakamit na pang-agham at teknolohiya. Maraming natuklasan ng mga siyentipikong Ruso noong panahong iyon ang naging batayan […]
    • Wala si N.V. Gogol sa nangungunang 10 ng aking mga paboritong manunulat. Siguro dahil maraming nabasa tungkol sa kanya bilang isang tao, tungkol sa isang taong may mga bahid ng karakter, mga sakit, at maraming interpersonal conflicts. Ang lahat ng biographical na data na ito ay walang kinalaman sa pagkamalikhain, gayunpaman, malaki ang impluwensya ng mga ito sa aking personal na pang-unawa. At gayon pa man ay dapat ibigay kay Gogol ang kanyang nararapat. Ang kanyang mga gawa ay mga klasiko. Sila ay tulad ng mga tapyas ni Moises, na nilikha mula sa matibay na bato, na pinagkalooban ng sulat at […]
    • Si Alexander Sergeevich Pushkin ay isang tao ng malawak, liberal, "censored" na pananaw. Mahirap para sa kanya, isang mahirap na tao, na mapabilang sa isang sekular na mapagkunwari na lipunan, sa St. Petersburg, na may isang palace sycophantic na aristokrasya. Malayo sa “metropolis” noong ika-19 na siglo, na mas malapit sa mga tao, sa mga bukas at taimtim na mga tao, ang “kaapu-apuhan ng mga Arabo” ay nakadama ng higit na malaya at “panatag.” Samakatuwid, lahat ng kanyang mga gawa, mula sa epiko-kasaysayan, hanggang sa pinakamaliit na dalawang linyang epigram na nakatuon sa “mga tao” ay humihinga ng paggalang at […]
    • Isinulat ni L.N. Tolstoy ang kuwentong "Prisoner of the Caucasus" sa pagtatapos ng ika-19 na siglo. Sa oras na iyon, ang mga labanan ay hindi humupa sa Caucasus; ang mga pag-aaway sa pagitan ng mga Ruso at mga mountaineer ay patuloy na naganap. Ang kwento ay nagsasabi tungkol sa mga kapalaran ng dalawang pangunahing karakter, ang mga opisyal ng Russia na sina Zhilin at Kostylin. Ang balangkas ng kuwento ay medyo simple: ang mga bayani ay nakuha ng mga mountaineer at sinubukang tumakas. Gayunpaman, ipinakita ni Tolstoy kung paano maaaring ang iba't ibang pag-uugali ng mga tao ay nasa parehong sitwasyon. Si Zhilin ay isang tao ng aksyon, ito ay makikita sa kanyang bawat aksyon. Ang pagiging isang bilanggo, [...]
    • Kasintanda na ng mundo ang isyu ng relasyon ng ama at anak. Sa isa pang sinaunang Egyptian papyrus, isang recording ang natagpuan kung saan ang may-akda ay nagreklamo na ang mga bata ay tumigil sa paggalang sa kanilang mga ama, sa kanilang relihiyon at mga kaugalian, at ang mundo ay gumuho. Ang problema ng intergenerational relationships ay hindi mawawala, dahil ang kulturang nagtuturo sa isang henerasyon ay hindi mauunawaan ng isa pa. Ang problemang ito ay makikita sa mga gawa ng maraming manunulat na Ruso noong ika-19 at ika-20 siglo. Nag-aalala rin ito sa atin, ang henerasyon ng ika-21 siglo. At, siyempre, may kaugnayan [...]
    • A.S. Pushkin at M.Yu. Si Lermontov ay mga natitirang makata ng unang kalahati ng ika-19 na siglo. Ang pangunahing uri ng pagkamalikhain para sa parehong makata ay liriko. Sa kanilang mga tula, inilarawan ng bawat isa sa kanila ang maraming paksa, halimbawa, ang tema ng pag-ibig sa kalayaan, ang tema ng Inang Bayan, kalikasan, pag-ibig at pagkakaibigan, ang makata at tula. Ang lahat ng mga tula ni Pushkin ay puno ng optimismo, pananampalataya sa pagkakaroon ng kagandahan sa lupa, maliliwanag na kulay sa paglalarawan ng kalikasan, at kay Mikhail Yuryevich ang tema ng kalungkutan ay makikita sa lahat ng dako. Ang bayani ni Lermontov ay nag-iisa, sinusubukan niyang makahanap ng isang bagay sa ibang bansa. Ano […]
    • Ang pokus ng mga manunulat noong ika-19 na siglo ay sa isang taong may mayamang espirituwal na buhay at isang nababagong panloob na mundo. Ang bagong bayani ay sumasalamin sa estado ng indibidwal sa isang panahon ng pagbabagong panlipunan. Hindi binabalewala ng mga may-akda ang kumplikadong pagkondisyon ng pag-unlad ng pag-iisip ng tao sa pamamagitan ng panlabas na materyal na kapaligiran. Ang pangunahing tampok ng paglalarawan ng mundo ng mga bayani ng panitikang Ruso ay sikolohiya , iyon ay, ang kakayahang magpakita ng pagbabago sa kaluluwa ng bayani. Sa gitna ng iba't ibang mga gawa makikita natin “dagdag […]
    • Ang akda ay may subtitle na: "Isang Kuwento sa Libingan (Sa Banal na Alaala ng Mapagpalang Araw ng Pebrero 19, 1861)." Ang teatro ng kuta ng Count Kamensky sa Orel ay inilarawan dito, ngunit sinabi ng may-akda na hindi niya linawin kung alin sa mga Counts Kamensky - sa ilalim ng Field Marshal M. F. Kamensky o kanyang mga anak - naganap ang mga kaganapang ito. Ang kwento ay binubuo ng labing siyam na kabanata. Ang gawaing ito ay naglalaman ng tema ng pagkamatay ng mga katutubong talento sa Rus', pati na rin ang tema ng pagtuligsa sa sistema ng serfdom, at ang mga ito ay nalutas ng may-akda na may mahusay na […]
    • Ang "Eugene Onegin" ay isang makatotohanang nobela sa taludtod, dahil... sa loob nito, ang tunay na buhay na mga larawan ng mga taong Ruso noong unang bahagi ng ika-19 na siglo ay lumitaw sa harap ng mambabasa. Ang nobela ay nagbibigay ng malawak na artistikong pangkalahatan ng mga pangunahing uso sa pag-unlad ng lipunan ng Russia. Masasabi ng isang tao ang tungkol sa nobela sa mga salita ng makata mismo - ito ay isang gawain kung saan "ang siglo at modernong tao ay makikita." Tinawag ni V. G. Belinsky ang nobela ni Pushkin na "The Encyclopedia of Russian Life." Sa nobelang ito, tulad ng sa isang encyclopedia, matututuhan mo ang lahat tungkol sa panahon: tungkol sa kultura ng panahong iyon, tungkol sa […]
    • Sa akda ni Griboyedv na "Woe from Wit" ang episode na "Ball in Famusov's House" ang pangunahing bahagi ng komedya, dahil sa eksenang ito ipinakita ng pangunahing tauhan na si Chatsky ang totoong mukha ni Famusov at ng kanyang lipunan. Si Chatsky ay isang malaya at malayang pag-iisip na karakter; naiinis siya sa lahat ng moral na sinubukang sundin ni Famusov hangga't maaari. Hindi siya natatakot na ipahayag ang kanyang pananaw, na naiiba kay Pavel Afanasyevich. Bilang karagdagan, si Alexander Andreevich mismo ay walang mga ranggo at hindi mayaman, na nangangahulugang hindi lamang siya isang masamang partido [...]
    • Raskolnikov Luzhin Edad 23 taong gulang Humigit-kumulang 45 taong gulang Trabaho Dating estudyante, nag-drop out dahil sa kawalan ng kakayahang magbayad Isang matagumpay na abogado, tagapayo ng korte. Hitsura Napakagwapo, maitim na kayumanggi ang buhok, maitim na mata, balingkinitan at payat, higit sa average na taas. Hindi maganda ang kanyang pananamit, itinuturo ng may-akda na ang ibang tao ay mahihiyang lumabas sa kalye na nakasuot ng ganyan. Hindi bata, marangal at prim. Bakas sa mukha niya ang pagkagalit. Maitim na sideburns, kulot na buhok. Sariwa ang mukha at [...]
    • Ang mga gawa tungkol sa mga magsasaka at may-ari ng lupa ay sumasakop sa isang makabuluhang lugar sa gawain ng Saltykov-Shchedrin. Malamang na nangyari ito dahil naranasan ng manunulat ang problemang ito sa murang edad. Ginugol ni Saltykov-Shchedrin ang kanyang pagkabata sa nayon ng Spas-Ugol, distrito ng Kalyazinsky, lalawigan ng Tver. Ang kanyang mga magulang ay medyo mayamang tao at may-ari ng lupa. Kaya, nakita ng hinaharap na manunulat sa kanyang sariling mga mata ang lahat ng mga pagkukulang at kontradiksyon ng serfdom. Napagtanto ang problema, pamilyar mula sa pagkabata, si Saltykov-Shchedrin ay sumailalim sa […]
    • Ang "Digmaan at Kapayapaan" ay isang pambansang epiko ng Russia, na sumasalamin sa pambansang katangian ng mga mamamayang Ruso sa sandaling napagpasyahan ang kanilang makasaysayang kapalaran. Si L.N. Tolstoy ay nagtrabaho sa nobela sa halos anim na taon: mula 1863 hanggang 1869. Mula sa simula ng trabaho sa trabaho, ang pansin ng manunulat ay naaakit hindi lamang ng mga makasaysayang kaganapan, kundi pati na rin ng pribadong buhay ng pamilya. Para kay L.N. Tolstoy mismo, ang isa sa kanyang mga pangunahing halaga ay pamilya. Ang pamilya kung saan siya lumaki, kung wala ito ay hindi natin makikilala si Tolstoy ang manunulat, ang pamilya […]
    • Para kay Pushkin, ang pakiramdam ng pagkakaibigan ay isang malaking halaga, na katumbas lamang ng pag-ibig, pagkamalikhain at panloob na kalayaan. Ang tema ng pagkakaibigan ay tumatakbo sa buong akda ng makata, mula sa panahon ng lyceum hanggang sa katapusan ng kanyang buhay. Bilang isang mag-aaral sa lyceum, isinulat ni Pushkin ang tungkol sa pagkakaibigan sa liwanag ng "magaan na tula" ng makatang Pranses na si Parni. Ang magiliw na liriko ng lyceum ng makata ay higit na ginagaya at tutol sa klasisismo. Ang tulang “To the Students” ay tumutula ng isang masayang piging, niluluwalhati ang alak at ang kagalakan ng isang palakaibigan, walang pakialam […]
    • Noong 1833–1836 Isinulat ni A. S. Pushkin ang nobelang "The Captain's Daughter," na resulta ng makasaysayang paghahanap ng may-akda, na naglalaman ng lahat ng kanyang mga iniisip, karanasan, at pagdududa. Ang pangunahing tauhan (din ang tagapagsalaysay) ay si Pyotr Grinev. Ito ay isang ganap na ordinaryong tao na, sa pamamagitan ng kalooban ng kapalaran, nahahanap ang kanyang sarili na iginuhit sa isang whirlpool ng mga makasaysayang kaganapan, kung saan ang kanyang mga katangian ng karakter ay ipinahayag. Si Petrusha ay isang batang maharlika, isang district ignoramus na nakatanggap ng tipikal na provincial education mula sa isang French na “hindi isang kaaway […]
  • Ang isa sa mga mahalagang tampok ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo ay ang malapit na atensyon nito sa kaluluwa ng tao. Tamang masasabi na ang pangunahing bayani ng siglong ito ay ang personalidad ng tao sa lahat ng pagkakaiba-iba ng mga facet nito.

    Ang isang tao na may kanyang mga aksyon at pag-iisip, damdamin at pagnanasa ay palaging nasa sentro ng atensyon ng mga masters ng mga salita. Sinubukan ng mga manunulat ng iba't ibang panahon na tingnan ang mga pinakalihim na sulok ng kaluluwa ng tao, upang mahanap ang totoong mga dahilan para sa marami sa kanyang mga aksyon. Sa paglalarawan ng panloob na mundo ng personalidad ng isang tao, ang mga taong ito ay umabot sa hindi pa nagagawang taas

    Mga Russian realist na manunulat tulad ng: Chekhov, Tolstoy, Ostrovsky, Dostoevsky, Turgenev at iba pa. Nagawa nilang buksan ang iba pang mga dimensyon sa kaluluwa ng isang tao at matapat na inilarawan ang kanyang pinakaloob na mga kaisipan. Ito ay tiyak na dahil sa kanilang taimtim na interes sa panloob na mundo ng bayani na ang mga gawa ng naturang mga manunulat ay tama na tinatawag na sikolohikal.

    Ang mga klasikong manunulat ay lumikha ng mga masining na larawan na napakaiba sa isa't isa na hindi mo maiwasang isipin kung gaano karami at pagkakaiba-iba ang kapalaran ng mga tao.

    Si Dostoevsky ay isang manunulat na nag-explore ng tao nang detalyado, hakbang-hakbang. Kaya, ang bayani ng nobelang "White Nights" ni Makar Devushkin ay maaaring maiuri bilang isang nag-iisang mapangarapin. Kahit na sa kanyang minamahal, si Nastenka, hindi siya nagtatago, sinabi niya na siya ay palaging mag-isa, sa kanyang sarili. At inamin pa niya na sa kanyang mga pag-iisip ay lumilikha siya ng mga magagandang kuwento, namumuhay sa isang abalang buhay, ngunit sa katotohanan ay nabibigatan siya sa paglilingkod at sinusubukang magtago sa isang "hindi magugulo na sulok."
    Ang tunay na pag-ibig sa Dostoevsky ay nagpapahintulot sa mga karakter na magbukas at nagpapahintulot sa manunulat na ganap na ipahayag ang panloob na mundo ng kanyang mga karakter. Kaya, lumilitaw na si Makar bilang isang marangal at magiting na bayani, ngunit mahina pa rin ang kalooban, na nalubog sa mundo ng kanyang imahinasyon.
    Si Tolstoy sa kanyang kwentong "Kabataan" ay nagpapakita sa pinakamaliit na detalye ng panloob na mundo ng isang binata na naggalugad sa kanyang landas sa buhay at dumaan sa yugto ng pagbuo. Ang manunulat ay mahusay na gumagamit ng mga pamamaraan ng pagsisiyasat sa sarili at panloob na pag-uusap sa sarili upang malawak na maipakita ang mahirap na oras na ito sa buhay ng isang tao.

    Si Chekhov ay isa pa sa mga propesyonal sa "pag-dissect" sa kaluluwa ng tao. Narito ang bayani ng kanyang kwento na "Tosca" - isang simpleng taong nayon na si Jonah, na sa kalooban ng kapalaran ay itinapon sa lungsod. Ngunit siya ay may kakayahang malalim na madama, maranasan, magdusa mula sa kalungkutan at kalungkutan, mula sa kawalan ng layunin ng kanyang pag-iral.
    Namatay ang kanyang anak pagkatapos ng malubhang karamdaman. Si Jonah ay naghahanap ng karamay at pang-unawa sa kanyang kalungkutan, ngunit ni isa sa mga nakapaligid sa kanya ay hindi maisip na may kaluluwa ang driver ng taksi. Ni ang mga ginoo, o kahit ang kanyang mga kasama sa posisyon ay hindi nagbigay-pansin sa kanyang mga pagtatangka na magsalita. Dahil dito, ibinuhos ng kapus-palad na tao ang kanyang kaluluwa sa kanyang matandang kabayo, dahil ito lamang ang buhay na nilalang na handang makinig sa kanya.

    Walang awang inihayag ni Chekhov ang pinakanakatagong negatibong katangian ng mga tao - pagkukunwari, panlilinlang, inggit at pambobola. Ang kanyang maikli, ngunit sakto sa target na mga kuwento ay tila nagbubukas ng pinto sa totoong mundo.
    Ang katanyagan sa buong mundo ni Chekhov, ang doktor ng mga kaluluwa ng tao, ay nauugnay sa imahe ng mga intelihente ng Russia, na nalubog sa sarili nito. Mga taong hindi nababagay sa bagong buhay, na nabibigatan ng walang kaluluwa at makamundong mundo ng kita.

    Ang kakaibang pagmuni-muni ng panloob na mundo ng mga karakter ng kathang-isip ng Russia noong ika-19 na siglo ay tiyak na matatawag na kawalan ng katiyakan, paghahanap ng kaluluwa, kawalan ng kakayahan, pag-aatubili, pati na rin ang kawalang-kabuluhan at pagmamataas na katangian ng mga intelihente noong panahong iyon. Gayunpaman, ang lahat ng mga katangiang ito ay hindi nawala ang kanilang kaugnayan ngayon.


    Iba pang mga gawa sa paksang ito:

    1. Ang panitikang Ruso ay isang panitikan ng malalim na sikolohikal na pagsusuri. A. S. Pushkin, M. Yu. Lermontov, I. S. Turgenev, L. N. Tolstoy - ang mga manunulat na ito noong ika-19 na siglo...
    2. Ang ika-19 na siglo ay nakikilala sa pamamagitan ng isang kamangha-manghang lalim ng pag-unawa sa kaluluwa ng tao sa panitikang Ruso. Masasagot mo ang tanong na ito gamit ang halimbawa ng tatlong mahuhusay na manunulat na Ruso: Tolstoy, Gogol at...
    3. Ang bawat manunulat ng ikalabinsiyam na siglo ay naghangad na magpakita ng isang karakter na naiiba sa iba at pinagkalooban ng ilang uri ng kakayahan. Ang nasabing manunulat ay si L.N. Tolstoy. U...
    4. Ang pinakamahalagang katangian ng lahat ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo ay wastong itinuturing na espesyal na atensyon sa pagkatao ng tao. Maaaring sabihin ng isa na ang pangunahing katangian ng "gintong panahon" ay ang tao sa lahat ng kanyang pagkakaiba-iba...
    5. Ang panitikang Ruso sa lahat ng oras ay naiiba nang malaki mula sa gawain ng mga manunulat sa daigdig sa espesyal na senswal na nilalaman nito, kasiglahan ng mga anyo, mayamang hanay ng mga masining na imahe at anyo, dahil ang lahat ng ito...
    6. Ang karangalan ay ang pundasyon ng karunungan ng Tao. V. G. Belinsky May mga pangyayari sa buhay na katulad ng pagkikita ng mga matandang kaibigan. At ang ganitong pagpupulong ay palaging pagsubok...
    7. Ang N.V. Gogol ay isa sa mga pinakadakilang pigura ng klasikal na panitikan ng Russia. Ang tugatog ng pagkamalikhain ng manunulat ay ang tula na "Mga Patay na Kaluluwa" - isa sa mga pambihirang gawa ng panitikan sa mundo...

    sanaysay sa paksa: ano ang mga tampok ng paglalarawan ng panloob na mundo ng mga bayani ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo, mangyaring bigyan ako ng link at natanggap ko ang pinakamahusay na sagot

    Sagot mula kay KILLER[newbie]
    Ang isa sa mga mahalagang tampok ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo ay ang malapit na atensyon nito sa kaluluwa ng tao. Tamang masasabi na ang pangunahing bayani ng siglong ito ay ang personalidad ng tao sa lahat ng pagkakaiba-iba ng mga facet nito.
    Ang isang tao na may kanyang mga aksyon at pag-iisip, damdamin at pagnanasa ay palaging nasa sentro ng atensyon ng mga masters ng mga salita. Sinubukan ng mga manunulat ng iba't ibang panahon na tingnan ang mga pinakalihim na sulok ng kaluluwa ng tao, upang mahanap ang totoong mga dahilan para sa marami sa kanyang mga aksyon. Sa paglalarawan ng panloob na mundo ng personalidad ng isang tao, ang mga manunulat na realistang Ruso tulad nina Chekhov, Tolstoy, Ostrovsky, Dostoevsky, Turgenev at iba pa ay umabot sa hindi pa nagagawang taas. Nagawa nilang buksan ang iba pang mga dimensyon sa kaluluwa ng isang tao at matapat na inilarawan ang kanyang pinakaloob na mga kaisipan. Ito ay tiyak na dahil sa kanilang taimtim na interes sa panloob na mundo ng bayani na ang mga gawa ng naturang mga manunulat ay tama na tinatawag na sikolohikal.
    Ang mga klasikong manunulat ay lumikha ng mga masining na larawan na napakaiba sa isa't isa na hindi mo maiwasang isipin kung gaano karami at pagkakaiba-iba ang kapalaran ng mga tao.
    Si Dostoevsky ay isang manunulat na nag-explore ng tao nang detalyado, hakbang-hakbang. Kaya, ang bayani ng nobelang "White Nights" ni Makar Devushkin ay maaaring maiuri bilang isang nag-iisang mapangarapin. Kahit na sa kanyang minamahal, si Nastenka, hindi siya nagtatago, sinabi niya na siya ay palaging mag-isa, sa kanyang sarili. At inamin pa niya na sa kanyang mga pag-iisip ay lumilikha siya ng mga magagandang kwento, namumuhay ng isang abalang buhay, ngunit sa katotohanan siya ay nabibigatan ng paglilingkod at sinusubukang magtago sa isang "hindi magugulo na sulok."
    Ang tunay na pag-ibig sa Dostoevsky ay nagpapahintulot sa mga karakter na magbukas at nagpapahintulot sa manunulat na ganap na ipahayag ang panloob na mundo ng kanyang mga karakter. Kaya, lumilitaw na si Makar bilang isang marangal at magiting na bayani, ngunit mahina pa rin ang kalooban, na nalubog sa mundo ng kanyang imahinasyon.
    Si Tolstoy sa kanyang kwentong "Kabataan" ay nagpapakita sa pinakamaliit na detalye ng panloob na mundo ng isang binata na naggalugad sa kanyang landas sa buhay at dumaan sa yugto ng pagbuo. Ang manunulat ay mahusay na gumagamit ng mga pamamaraan ng pagsisiyasat sa sarili at panloob na pag-uusap sa sarili upang malawak na maipakita ang mahirap na oras na ito sa buhay ng isang tao.
    Si Chekhov ay isa pa sa mga propesyonal sa "pag-dissect" sa kaluluwa ng tao. Narito ang bayani ng kanyang kwento na "Tosca" - isang simpleng taong nayon na si Jonah, na sa kalooban ng kapalaran ay itinapon sa lungsod. Ngunit siya ay may kakayahang malalim na madama, maranasan, magdusa mula sa kalungkutan at kalungkutan, mula sa kawalan ng layunin ng kanyang pag-iral.
    Namatay ang kanyang anak pagkatapos ng malubhang karamdaman. Si Jonah ay naghahanap ng karamay at pang-unawa sa kanyang kalungkutan, ngunit ni isa sa mga nakapaligid sa kanya ay hindi maisip na may kaluluwa ang driver ng taksi. Ni ang mga ginoo, o kahit ang kanyang mga kasama sa posisyon ay hindi nagbigay-pansin sa kanyang mga pagtatangka na magsalita. Dahil dito, ibinuhos ng kapus-palad na tao ang kanyang kaluluwa sa kanyang matandang kabayo, dahil ito lamang ang buhay na nilalang na handang makinig sa kanya.
    Walang awang inihayag ni Chekhov ang pinakanakatagong negatibong katangian ng mga tao - pagkukunwari, panlilinlang, inggit at pambobola. Ang kanyang maikli, ngunit sakto sa target na mga kuwento ay tila nagbubukas ng pinto sa totoong mundo.
    Ang katanyagan sa buong mundo ni Chekhov, ang doktor ng mga kaluluwa ng tao, ay nauugnay sa imahe ng mga intelihente ng Russia, na nalubog sa sarili nito. Mga taong hindi nababagay sa bagong buhay, na nabibigatan ng walang kaluluwa at makamundong mundo ng kita.
    Ang kakaibang pagmuni-muni ng panloob na mundo ng mga karakter ng kathang-isip ng Russia noong ika-19 na siglo ay tiyak na matatawag na kawalan ng katiyakan, paghahanap ng kaluluwa, kawalan ng kakayahan, pag-aatubili, pati na rin ang kawalang-kabuluhan at pagmamataas na katangian ng mga intelihente noong panahong iyon. Gayunpaman, ang lahat ng mga katangiang ito ay hindi nawala ang kanilang kaugnayan ngayon.

    Sagot mula sa Yergey Gurin[eksperto]
    Ang pokus ng mga manunulat ng ika-19 na siglo ay sa isang taong may mayamang espirituwal na buhay at isang nababagong panloob na mundo. Sinasalamin ng bagong bayani ang kalagayan ng indibidwal sa panahon ng pagbabagong panlipunan. Hindi binabalewala ng mga may-akda ang kumplikadong pagkondisyon ng pag-unlad ng pag-iisip ng tao sa pamamagitan ng panlabas na materyal na kapaligiran. Ang pangunahing tampok ng paglalarawan ng mundo ng mga bayani ng panitikang Ruso ay sikolohiya, iyon ay, ang kakayahang magpakita ng pagbabago sa kaluluwa ng bayani.
    Sa gitna ng iba't ibang mga gawa nakikita natin ang "mga dagdag na tao": Chatsky, Onegin, Pechorin, Oblomov, Rudin.
    Ang bawat manunulat ay may sariling mga paboritong pamamaraan at pamamaraan - Tolstoy - "dialectics ng kaluluwa", Turgenev - panloob at panlabas na sikolohiya, inilarawan ni Dostoevsky ang bayani sa pamamagitan ng isang ideya
    Kasama sa panitikan ng Russia ang sikolohiya bilang isang paraan ng pagkilala sa isang bayani; ang una, nararapat, ay maaaring tawaging Lermontov ("Bayani ng Ating Panahon"), kahit na sa "Tales of Belkin" ni Pushkin ay mayroon nang mga palatandaan ng sikolohiya. Ang mga tradisyong ito ay bubuo at ipagpapatuloy nina Gogol at Dostoevsky, ang kaluluwa ng bayani ay magiging pangunahing bagay ng pananaliksik. Ang lahat sa gawain ng mga manunulat na ito ay napapailalim sa ipinahiwatig na mga layunin: isang sikolohikal na larawan, isang tanawin. Ipapakita ni Tolstoy sa kanyang mga libro ang "dialectics of the soul" ng mga bayani. Dagdag pa rito, ang mga tinig ng mga rebolusyonaryong demokrata ay nagsisimula nang tumunog nang napakalakas.
    Inihayag ni Chekhov ang hindi gaanong paboritong katangian ng mga tao, tulad ng pagkukunwari at pambobola. At sa lahat ng ito, nananatili siyang maigsi sa kanyang prosa. Sa halip ay hindi niya ikinuwento ang buong kuwento, bagkus ay binuksan niya ang pinto sa katotohanan. Ang kanyang mga karakter ay madalas na mas negatibo kaysa positibo, hindi dahil sa kanilang galit, ngunit dahil sa kung paano nila sinusubukang mabuhay sa mundong ito.
    Ang katanyagan ni Chekhov sa buong mundo ay nauugnay sa mga larawan ng mga intelektuwal na Ruso - nakakahumaling sa sarili. Mga taong hindi nababagay sa buhay, inaapi ng walang kaluluwa, walang kulturang mundo ng tubo.
    Ang kakaibang katangian ng paglalarawan ng panloob na mundo ng mga bayani ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo ay ang mga intelihente noong panahong iyon, na kadalasang mga bayani, ay nailalarawan sa pamamagitan ng paghahanap ng kaluluwa, pag-aatubili, kawalan ng katiyakan at kawalan ng kakayahan, walang kabuluhan at intelektwal. kayabangan. Lahat ng parehong bagay na higit sa lahat ay katangian ng modernong intelihente.


    Sagot mula sa Elena Dubova[newbie]
    Ang panitikang Ruso ay isang panitikan ng malalim na sikolohikal na pagsusuri.
    Ang isa sa mga tradisyon ng klasikal na panitikan ng Russia ay ang pansin sa panloob na buhay ng isang tao, sa kanyang mga saloobin at damdamin.
    Si F. M. Dostoevsky ay isang manunulat na lubusang nag-aral ng tao.
    Kaya, ang pangunahing karakter ng "White Nights" na si Makar Devushkin ay kabilang sa uri ng malungkot na "mga nangangarap".
    Sinabi niya sa kanyang minamahal na si Nastenka: "Ako ay nag-iisa, iyon ay, nag-iisa, ganap na nag-iisa."
    At inamin niya na sa kanyang imahinasyon ay lumilikha siya ng buong mga nobela, namumuhay ng mayamang buhay, ngunit sa katotohanan ay nabibigatan lamang siya ng paglilingkod at sinusubukang magtago mula sa buhay sa isang "hindi magugupo na sulok."
    Ang pakiramdam ng pagmamahal ni Dostoevsky ay tumutulong sa mga bayani na magbukas at nagpapahintulot sa manunulat na ganap na maipakita ang panloob na mundo ng kanyang mga bayani. Kaya, si Makar Devushkin sa pag-ibig ay lumilitaw bilang isang marangal at walang pag-iimbot na bayani, ngunit, sa kasamaang-palad, mahina ang kalooban, na naninirahan sa isang mundo ng kanyang sariling mga ilusyon.
    Sinuri ni L. N. Tolstoy sa kwentong "Kabataan" ang panloob na mundo ng isang binata na nakakaranas ng landas ng pagbuo.
    Malawakang ginagamit ng manunulat ang pamamaraan ng introspection at panloob na monologo upang ganap na maipakita ang mahirap na yugtong ito sa buhay ng isang tao.
    Si A.P. Chekhov ay isa pang master ng "panloob na pagsusuri."
    Ang bayani ng kanyang kwentong "Tosca" (1886) - ang magsasaka ng nayon na si Jonah - ay pinagkalooban ng kakayahang malalim na madama, magdusa, magdusa mula sa kalungkutan at isang pakiramdam ng kalungkutan, mula sa kawalang-kabuluhan ng kanyang pag-iral.
    Nalaman natin na ang anak ni Jonas ay namatay pagkatapos ng malubhang karamdaman.
    Bilang isang resulta, ibinuhos niya ang kanyang kaluluwa sa kanyang kabayo - ang tanging malapit na nilalang at maaasahang kaibigan na laging handa, kahit na tahimik, upang makinig.
    Kaya, ang pansin sa panloob na buhay ng isang tao ay isa sa mga natatanging tampok ng panitikang Ruso noong ika-19 na siglo.
    Ang mga manunulat ay nagsisikap na ipakita na ang bawat tao ay may kakayahang makaramdam ng malalim, na siya ay pinagkalooban ng isang buhay na kaluluwa, na siya ay maaaring magdusa at magalak.
    Ang pag-ibig at kalungkutan ay ang dalawang pinakamalakas na emosyon kung saan ibinubunyag ng mga manunulat na Ruso ang panloob na mundo ng kanilang mga bayani at ipinapakita ang mga kakaiba ng kanilang pananaw sa mundo at pananaw sa mundo.